(*) Λεκέδες και λακέδες. Πριν λίγα χρόνια ένας λεκές έγινε θέμα παγκόσμιας ενασχόλησης της κοινής γνώμης. Πάντα τα λερώματα και οι παντός είδους βρωμιές τραβούσαν τα φώτα της δημοσιότητας. Το ίδιο ισχύει και με τους λακέδες, τους δουλοπρεπείς ανθρώπους. Είναι πάντα στην πρώτη γραμμή, άτομα παντός καιρού, έτοιμα να προσφέρουν ειδικές υπηρεσίες, με το αζημίωτο φυσικά. Έχετε παρατηρήσει τι συμβαίνει με ορισμένους πολιτικάντηδες, πολιτευτές και υποψήφιους εθνοσωτήρες όταν στα κόμματά τους συμβαίνουν αλλαγές στην κορυφή; Από θιασώτες και χειροκροτητές του προηγούμενου αρχηγού, πάραυτα περνούν στο καινούργιο περιβάλλον αγκαλιάζοντας θερμά το νέο ηγέτη. Μέχρι να έρθει ο επόμενος…

(*) Ό,τι μας ενώνει είναι μακριά από ψεύτικες υποσχέσεις, άπλερες δεσμεύσεις και κούφια λόγια. Ακούστηκαν πολλά στην προεκλογική περίοδο – όπως συμβαίνει σε κάθε εκλογική αναμέτρηση – και τώρα, μετά τις εκλογές θα φανεί ποιος έλεγε τα λιγότερα ψέματα. Ωραίες είναι πάντα οι προθέσεις αλλά από τα λόγια ως τα έργα μακρύς ο δρόμος, δύσβατος και οι καιροί δεν βοηθούν τους ονειροπόλους… Ό,τι μας φέρνει πιο κοντά, είναι ο τόπος μας με τις ομορφιές του, είναι οι άνθρωποι του αγώνα, του φιλότιμου, της φιλοξενίας. Οι εκλογές έρχονται και παρέρχονται, η Ελλάδα είναι η πατρώα γη μας.

(*) Φιλία, εχθρότητα, αδιαφορία. Ζούμε σ’  ένα αναμφισβήτητα εχθρικό περιβάλλον. Σ’  έναν περίγυρο που ελάχιστοι νοιάζονται πραγαματικά για τους συνάνθρωπους τους. Δεν φταίει γι’ αυτό η παγκοσμιοποίηση κι ας έχει από πολλούς κατηγορηθεί. Είναι που οι άνθρωποι έχουν επιδοθεί σε μια συνεχή κούρσα επικράτησης, επιβεβαίωσης και πλουτισμού χάνοντας – καθ’ οδόν – την ψυχή τους. Είναι μεγάλη ευτυχία και επιτυχία η αληθινή φιλία γιατί “Φίλος είναι αυτός που έρχεται, όταν όλος ο κόσμος έχει φύγει” (Alban Goodier). Η εποχή μας έχει με καταπληκτική ευκολία αναδείξει  και καταξιώσει την αφιλία στερώντας μας λίγες στιγμές γαλήνης κοντά σ’  έναν φίλο.

(*) ΈΝΑ ΔΩΡΟ Η ΖΩΗ: “Επιτέλους, όλα πάνε καλά. / Σήμερα το πρωί, / έχοντας κοιμηθεί καλά, /  έχω επιθυμία να μιλήσω για μένα. / Αρχίζει μια καινούργια μέρα.  / Μια μέρα σαν κι αυτή, / κάνω έναν περίπατο. /  Πόσο ωραία ήταν όλα.  /  Ένας ωραίος ήλιος, υπέροχα τοπία, / γιρλάντες από λουλούδια, / η γαλάζια θάλασσα,  / τα χρώματα, μια ανάμνηση… / Αναζητώ την ψυχή μου. / Ένα παιδί του Νοέμβρη, / ένας οδοιπόρος της μοναξιάς… / Είναι δώρο η ζωή. / Ένα φως για όλους.” Κι είναι άνοιξη. Χαρείτε της φύσης και της ζωής την αναγέννηση, την συνέχεια, την ελπίδα… Θα τα ξαναπούμε.

Κείμενο: Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη