Όλα ξεκινάνε κάπου στη δεκαετία του `50 και συνεχίζουν ίσως και μέχρι τις αρχές του `70 στα τυπογραφεία της εποχής. Ο τρόπος που τυπώνονταν τότε οι εφημερίδες ήταν περίπου έτσι : σε τεράστια μηχανήματα οι τυπογράφοι της εποχής χτυπούσαν τα γράμματα του κειμένου ένα –ένα ώσπου να δημιουργηθεί μια μήτρα την οποία μετά τοποθετούσαν σε μια βάση όπου με τη χρήση μελανιού και χαρτιού θα τυπωνόταν η εφημερίδα. Τα γράμματα που χρησιμοποιούνταν για την κατασκευή της μήτρας αυτής ήταν μεταλλικά και έφταναν ως κάποιο μεγέθους . Στην περίπτωση όπου υπήρχε η εντολή να τυπωθεί ο τίτλος με μεγαλύτερα γράμματα απ` αυτά που τύπωνε η μηχανή ώστε να εντυπωσιαστεί το αναγνωστικό κοινό, οι τυπογράφοι χρησιμοποιούσαν άλλες μήτρες, τα ξύλινα γράμματα τα οποία έκαναν ακριβώς την ίδια δουλειά αλλά η τοποθέτησή τους δεν γινόταν από τις υπάρχουσες μηχανές αλλά με το χέρι. Ο όρος ξύλινα γράμματα συνεπώς σήμαινε κάτι το οποίο προσπαθεί να φανεί εντυπωσιακό χωρίς απαραίτητα να είναι ουσιαστικό και στις τότε μέρες που οι εφημερίδες σκόπευαν στην αντικειμενική πληροφόρηση είχε απαξιωτική έννοια για μια εφημερίδα. Στις μέρες μας όπου σκοπός των εφημερίδων δεν είναι πια η αντικειμενική πληροφόρηση αλλά ο εντυπωσιασμός κι η καθοδήγηση της κοινής γνώμης, τα «ξύλινα γράμματα» είναι η συνηθισμένη πρακτική και τα ψιλά (κι ουσιαστικά) γράμματα η εξαίρεση.