Ως πρωτάκι στη Μεγάλη Βρετανία, μένω αρκετές φορές με ανοιχτό το στομα, βρίσκοντας τον εαυτό μου να εντυπωσιάζεται και ενίοτε να προβληματίζεται. Σε αυτήν τη χώρα όλα δείχνουν να λειτουργούν άψογα. Δείχνει το κάθετι να είναι τοποθετημένο εκεί που πρέπει, σε τέλεια ισορροπία και αρμονία. Μου φαίνεται ότι δε διαμαρτύρεται κανείς, σε σχέση φυσικά με το μεγεθος και τα ποσοστά της αντίδρασης, στα οποία έχουμε κατα καιρούς εκτεθεί αλλά και εκθέσει τους άλλους στην αγαπημένη μητέρα πατρίδα.
Εκεί η αντίδραση κυλάει σίγουρα στο αίμα μας. Αλλά και πώς να μην κυλάει με αυτά που βλέπουμε; Όμως οι άνθρωποι εδώ είναι τόσο ικανοποιημένοι με τη ζωή τους όσο δείχνουν και στην πραγματικότητα;
Σκεφτόμενη αυτό, βρήκα ευκαιρία να παρατήσω το ογκώδες διάβασμά μου και με λίγες τύψεις, ομολογώ, να κάνω μια βόλτα στο Λονδίνο. Ναι, το παραδέχομαι ότι ήταν μια πρόφαση να μη διαβάσω αλλά παμε παρακάτω :) Το Λονδίνο με μάγεψε και με έκανε να ξεχάσω γρήγορα τa επερχόμενα presentations που αφησα πίσω. Έτσι συνάντησα την παραπάνω εικόνα. Μια λιτή μα συνάμα ηχηρή διαμαρτυρία στο πιο κεντρικό σημείο του Λονδίνου. Βλέποντας την, σκέφτηκα πώς είναι δυνατον να διαμαρτύρονται οι άνθρωποι αυτοί με τόσο μικρές και ευάλωτες σκηνές απέναντι σε τόσο μεγάλα και επιβλητικά κτίρια και με πλακάτ σε σημεία επιβεβλημένα από αυτούς, κατά των οποίων θέλουν να ορθώσουν το ανάστημά τους. Τόσο μεγάλα αιτήματα σε τόσο μικρό χώρο. Σαν ένα μυρμήγκι, που πολεμάει έναν ελέφαντα.
Άραγε, είναι το μέγεθος όμως τελικά που κάνει τη διαφορά; Βλέποντας αυτήν την εικόνα, για να είμαι ειλικρινής στάθηκα αρκετή ώρα και την κοιτούσα. Λίγο που είναι ακόμα αρχή και ενθουσιάζομαι με το κάθετι... Λίγο που ήταν ένας τόσο διαφορετικός τρόπος διαδήλωσης... Οι άνθρωποι πάντως καταφέρνουν να σου τραβήξουν την προσοχή, τουλάχιστον αν είσαι τουρίστας όπως ήμουν εκέινη τη μέρα εγώ..και το θέμα είναι ότι έχει πολλούς τουρίστες στο Λονδίνο. Ίσως χρησιμοποιούν τη δύναμη της αντίθεσης. Επίσης, πέρα από το ότι καταφέρνουν να σου τραβήξουν την προσοχή, το κάνουν χωρίς να σε τρομάξουν. Χωρίς να θες να καλυφτείς απο πετούμενα αντικείμενα.
Δεν είμαι σίγουρα γνώστης της κατάστασης, καθότι ούτε έχω πολύ καιρό που βρίσκομαι εδώ, ούτε η σοφία και η εμπειρία του κόσμου είναι μαζεμένη πάνω μου και πιθανόν να αλλάξουν πολλά στο μυαλό μου. Ωστόσο, θεωρώ πολύ ενδιαφέρον να μπορείς να αμφισβητείς ότι θεωρούσες σωστό κι αποτελεσματικό μέχρι τώρα… και πολύ απελευθερωτικό να διώχνεις ότι στερεότυπα έχεις στο μυαλό σου. Μήπως χρειάζεται, λοιπόν, να σκεφτούμε νέους τρόπους διαδηλώσεων για να κάνουμε πραγματικά αισθητή την γνώμη μας, χωρίς να κάνουμε συγχρόνως τη ζωή του κάθε συμπάσχοντα συμπολίτη μας δύσκολη; Είμαι σίγουρη πως και φαντασία υπάρχει αρκετή και ευκαιρίες...δυστυχώς θα υπάρξουν πολύ περισσότερες.
