Οι ήρωες αυτών των ημερών, που κατάφεραν να βγουν από τα έγκατα της γης στην επιφάνεια, πέρασαν ένα μήνυμα όχι μόνο συγκίνησης, αλλά και ύπαρξης ενός διαφορετικού κόσμου, πιο δύσκολου αλλά συνάμα και πιο ενδιαφέροντος από αυτόν που θέλουν να μας πλασάρουν τα κακοφτιαγμένα σενάρια της τηλεόρασης.

Και δεν χρειάζεται να πάμε μακριά για να αντικρύσουμε αυτή τη σκληρή και δύσκολη πραγματικότητα. Αρκεί να ανοίξουμε την πόρτα μας και να βγούμε έξω στον δρόμο. Σίγουρα κάπου εκεί θα βρεις τους ήρωες της ελληνικής καθημερινότητας, διότι μέσα σε αυτό το συνοθύλευμα των αυξήσεων, των απαγορεύσεων και των μειώσεων των μισθών σε εποχή κρίσης, όποιος καταφέρει να επιβιώσει είναι ένας ήρωας.

 Με τους 33 της Χιλής εμφανίστηκε στις οθόνες μας, ο άνθρωπος του καθημερινού μόχθου και πόνου, που για να ηχήσει η κραυγή και η αγανάκτησή του, έπρεπε κυριολεκτικά να θαφτεί 700 μέτρα κάτω από την γη. Αλήθεια, η οργή του Έλληνα πολίτη, πότε θα ακουστεί; Γιατί και αυτός είναι εγκλωβισμένος, αν όχι κυριολεκτικά στα έγκατα της γης, τότε σίγουρα στην δύνη της οικονομικής κρίσης. Κρίση που δεν είναι μόνο οικονομική ή ακόμα και πολιτική, αλλά είναι ταυτόχρονα και κρίση ηθικής.

Στα πρόσωπα των ανθρακωρύχων της Χιλής, ένας μεγάλος αριθμός των Ελλήνων πολιτών, ίσως αντίκρισε ένα κομμάτι του εαυτού του, εκείνου που αναζητά να ξαναβγεί στην επιφάνεια, να δει το φως, να αναπνεύσει καθαρό αέρα. Οι Χιλιανοί εργάτες κατάφεραν να επιβιώσουν με τροφές αστροναυτών και να σωθούν με την βοήθεια ενός πολυεθνικού γεωτρύπανου. Άραγε, θα καταφέρουμε να βγούμε από το «ορυχείο» μας βασιζόμενοι στις δικές μας δυνάμεις ή θα χρειαστούμε και εμείς ένα ανάλογο γεωτρύπανο;