Γιατί η χώρα μας θέλει κι αυτή την δόση της, όπως οι εξαθλιωμένοι τοξικομανείς στο κέντρο της πρωτεύουσας. Οι τελευταίοι βέβαια έχουν μια ελπίδα παραπάνω καθώς ο νέος δημοτικός σύμβουλος κος.Ψινάκης όλο και κάτι θα κάνει με το θέμα, ώστε να μην προσβάλλεται η υψηλού γούστου αισθητική του. Η χώρα όμως?

Ξέρουμε σίγουρα τι θα κάνει η κυβέρνηση. Θα λάβει νέα μέτρα και θα διαρρεύσει νέες απειλές για χρεοκοπία (την οποία ήδη ζούμε, απλά δεν το λέμε μην τρομάξουμε) ώστε κανείς να μην σηκώνει κεφάλι. Ξέρουμε τι θα κάνει και η αντιπολίτευση. Θα μας λέει ότι αυτή ξέρει πώς θα την βγάλουμε καθαρή άκοπα και χωρίς να παρακαλάμε για την δόση μας («αποτοξίνωση σε μια μέρα, χωρίς κρυφές χρεώσεις, τηλεφώνησε τώρα»). Το πολιτικό σύστημα συνολικά θα τραβά διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των διαφόρων στρωμάτων της κοινωνίας: δημόσιοι εναντίον ιδιωτικών υπαλλήλων, εργάτες εναντίον επιχειρηματιών, συμβασιούχοι εναντίων μονίμων κι ό,τι άλλο διχαστικό χρειαστεί αναλόγως των συνθηκών. Έτσι μένει στο απυρόβλητο, εξασφαλίζει την ύπαρξη και την συνέχειά του.

Κι εμείς ξέρουμε βέβαια τι θα κάνουμε. Θα βρίζουμε τους πολιτικούς, όμως άμα βρούμε κανέναν να μας κάνει την δουλειά, θα του φιλάμε τα χέρια. Θα απαξιώνουμε ό,τι συνολικά περιλαμβάνει η έννοια «κράτος», αγνοώντας ότι εμείς είμαστε αυτό κι ότι εμείς ορίζουμε την ποιότητά του. Θα αγνοούμε ότι το σημερινό ελληνικό κράτος είναι το χαρακτηριστικότερο προϊόν που παράγουμε αντί άλλων επικερδέστερων κι ωφελιμότερων. Γιατί το να κάνουμε τα αυτονόητα, το να συνεννοηθούμε στα απολύτως βασικά μήπως κι ορθοποδήσουμε σε δέκα χρόνια, δεν είναι στο μυαλό μας. Η συνειδητοποίηση ότι συντελείται παγκόσμια επίθεση εναντίον των κατακτήσεων του πολίτη, εναντίον αυτού που ονομάζουμε ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος (το οποίο πέρασε μέσα από δύο αιματηρότατους πολέμους στον ίδιο αιώνα ώσπου να δημιουργηθεί) κι ότι χρειάζεται σχέδιο, προτάσεις κι επιχειρήματα για να αποκρουστεί, ξεπερνά το πνευματικό βεληνεκές της ελληνικής κοινωνίας, το οποίο φτάνει έως την κουλτούρα της τηλεόρασης.

 Στην χώρα μας δημιουργήσαμε (και βαφτίσαμε «ισχυρή Ελλάδα») έναν Φρανκενστάιν, τον οποίον όσο είχαμε στο κλουβί του και δεν τον έβλεπε κανείς, όλα ήταν καλά. Τώρα που το τέρας βγήκε έξω και μας ζητά απαντήσεις, τρέχουμε πανικόβλητοι να γλιτώσουμε. Ταυτόχρονα, είμαστε ευχαριστημένοι αν δεν θιχτεί οποιοδήποτε παράλογο κεκτημένο, μας αρκεί να μην τιμωρηθεί ποτέ κανένας πολιτικός ή πολίτης που έχει βλάψει το κράτος, μας αρκεί να πάρουμε την δόση μας. Και το χειρότερο όλων: ακόμα και σήμερα αυτή είναι η κυρίαρχη κοινωνική συμφωνία πάνω στην οποία πολίτες και πολιτικοί σιωπηρά συνδιαλέγονται.

Έχει επικρατήσει να λέμε στην χώρα μας ότι ο Θεός της Ελλάδας είναι μεγάλος. Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει όμως ότι ο Θεός έχει αιώνες τώρα αντικατασταθεί από το χρήμα, κι ότι το χρήμα δεν είναι μεγάλο, το έχουν οι μεγάλοι. Εμείς καταλήξαμε, ενώ το λατρεύουμε σαν Θεό, να παρακαλάμε για μια δόση του…  

Κείμενο: Γιάννης Συμεωνίδης

Για την βελτίωση της διάθεσης σας μετά την ανάγνωση του άρθρου αυτού, η στήλη προτείνει την μετάβαση σας εδώ :