• ·         Αρχικά πως προέκυψε η αγάπη για τη μουσική;

  Ο έρωτας για τη μουσική σου έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις. Σε εμένα ήρθε σε μια ιδιαίτερα τρυφερή ηλικία, όταν ήμουν 11-12 χρονών κι άρχισα να ασχολούμαι με διάφορα καλλιτεχνικά παιχνίδια (όπως ζωγραφική, κουκλοθέατρο κτλ) σαν ένα παιδάκι του δημοτικού σχολείου. Κομβικής, όμως, σημασίας ήταν η είσοδος του πιάνου στο σπίτι. Από τότε περνούσα πολλές ώρες γύρω από αυτό αυτοσχεδιάζοντας. Έτσι ξεκίνησε ο έρωτας για τη μουσική και για να κρατάει τόσα χρόνια μάλλον είναι και αληθινός.  

  ·         Τι αποτελεί πηγή έμπνευσης για το Δημήτρη Μαραμή;

  Συνήθως η πηγή έμπνευσης αποθηκεύεται καθώς μπορεί να είναι έντονα συναισθήματα, έντονες καταστάσεις, συγκεκριμένες στιγμές και εικόνες στις οποίες μπορεί να μην αντιδρώ άμεσα αλλά συσσωρεύονται και την κατάλληλη στιγμή βγαίνουν στην επιφάνεια. Με λίγα λόγια έμπνευση για μένα είναι συναισθηματικές καταστάσεις, αίσθημα, συγκινησιακές φορτίσεις, είτε αυτές προέρχονται από σχέσεις με ανθρώπους είτε από κάποια εικόνα, τοπίο κτλ.  

  ·         Στο βιογραφικό σου παρατηρεί κανείς σημαντικές σπουδές και αξιόλογη καλλιτεχνική δράση στη Μεγάλη Βρετανία. Περιέγραψέ μας την εμπειρία αυτή;

  Η Βρετανία μου άρεσε πολύ γιατί ακριβώς έκανα αυτό που ήθελα. Ζούσα σε μία όαση γιατί μου είχε δοθεί η ευκαιρία να γράψω μουσική για το θέατρο και να συνεργαστώ με αξιόλογους σκηνοθέτες. Ουσιαστικά πραγματοποιούνταν το όνειρο ενός 20χρονου, ο οποίος έγραφε μουσική που απευθυνόταν στο κοινό.

  Στην πορεία αυτή οι εικόνες που μου έχουν μείνει είναι το χειροκρότημα μετά τις πρώτες παραστάσεις, η αναγνώριση, το σημάδι ότι εσύ μπορείς να συνεχίσεις, έχεις ταλέντο. Λόγια μεγάλα ειδικά όταν προφέρονται από ξένους κι όχι συμπατριώτες σου και μάλιστα από ένα λαό που έχει μια εξυπνάδα να «εκμεταλλεύεται» σωστά τους νέους ανθρώπους για να κερδίσει κι οι ίδιος. Μακάρι να δρούσαν κατά αυτό τον τρόπο και στην ελληνική πραγματικότητα. 

  ·         Πόσο εύκολο είναι για κάποιον Έλληνα μουσικό να σταδιοδρομήσει στο Ηνωμένο Βασίλειο;

  Το δύσκολο γενικά όχι μόνο στην Αγγλία αλλά και γενικότερα στο εξωτερικό είναι ότι υπάρχει τεράστιος συναγωνισμός. Ναι μεν υπάρχει αξιοκρατία, ευκαιρίες και προοπτικές αλλά υπάρχει κι ένας συναγωνισμός με δεκάδες άτομα αρκετά σκληρότερος από ότι συμβαίνει στην Ελλάδα.    

  ·         Η φοίτηση σε Βρετανικά Πανεπιστήμια άνοιξε την «πόρτα» της αγοράς;

  Αναμφισβήτητα βοήθησε πάρα πολύ κι εγώ το εκμεταλλεύτηκα δεόντως. Αλλά πάντα οι Έλληνες ήταν ξενομανείς, έχουμε κάποια συμπλέγματα κατωτερότητας σε σχέση με τους Ευρωπαίους, με αποτέλεσμα όταν γύρισα από τη Βρετανία να με αντιμετωπίσουν με μεγαλύτερη προσοχή σε σχέση με τους υπόλοιπους. Προσωπικά το αγγλικό πανεπιστήμιο με βοήθησε πάρα πολύ, τόσο σε επίπεδο άρτιων υποδομών κι εξειδίκευσης όσο και στο επίπεδο της αυτοεκτίμησης. Γενικότερα η Βρετανία με απελευθέρωσε, με έκανε να τολμήσω πράγματα σε αντίθεση με τη χώρα μας όπου συνηθίζετε να «φιμώνονται» οι νέοι. 

  ·         Έχοντας αυτές τις εικόνες θα μπορούσατε να επιχειρήσετε μια σύγκριση με την εγχώρια μουσική βιομηχανία;

  Στην Ελλάδα υπάρχει φοβερό δυναμικό ατόμων που έχει τεράστιες δυνατότητες, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει υπόβαθρο, δεν υπάρχει ο χώρος και τα μέσα για να βγει προς τα έξω σωστά το υπάρχον υλικό. Εδώ βλέπεις ότι τις ελληνικές ταινίες, που έχουμε αρχικά απαρνηθεί, όταν πάρουν κάποιο βραβείο στο εξωτερικό κάνουμε σαν τρελοί να πάρουμε τη διανομή τους! Αυτό συμβαίνει κατά κόρον σε πολλά πράγματα γιατί δεν πιστεύουμε οι ίδιοι σε εμάς, δεν έχουμε αυτοπεποίθηση, δεν πιστεύουμε ότι είμαστε πιο έξυπνοι από τους ευρωπαίους, κάτι που προσωπικά πιστεύω ακράδαντα. Στη χώρα μας δεν υπάρχει συνεργασία, μέθοδος, ένας κοινός στόχος. Με λίγα λόγια επικρατεί ένα χάος.

·         Πολλοί υποστηρίζουν ότι ένα από τα «αμαρτήματα» της ελληνικής μουσικής βιομηχανίας είναι η ύπαρξη ταμπελών «έντεχνος», «εμπορικός» κτλ. Το φαινόμενο συναντάται στην Αγγλία;

Ταμπέλες υπάρχουν παντού, αυτό που είναι διαφορετικό στην Αγγλία είναι ότι παιδιά που σπούδαζαν κλασσική μουσική και γνώριζαν πραγματικά την ουσία της το βράδυ πήγαιναν στα club και ήξεραν άριστα τα pop τραγούδια. Στην Αγγλία δεν υπάρχει ο κομπλεξισμός ότι επειδή μελετάω Μπετόβεν δεν θα ακούσω το τελευταίο hit.

 Οι Άγγλοι είναι ανοιχτοί στα καινούρια πράγματα, συνδέουν όλα τα είδη σε μία μουσική κι αυτό είναι πρωτοποριακό. Ταμπέλες αναγκαστικά μπαίνουνε όχι τόσο για την ίδια τη μουσική, τους δημιουργούς και το κοινό αλλά περισσότερο για τους δημοσιογράφους. Το θέμα, όμως, δεν είναι οι ταμπέλες, το θέμα είναι να είσαι ανοιχτός προς αυτές.     

·         Ποια συνεργασία έχετε ξεχωρίσει στη μέχρι τώρα πορεία σας;

Η σημαντικότερη συνεργασία ήταν με το στιχουργό μου, το Σωτήρη Τριβιζά, κάτι που δεν έχει να κάνει με εμπορική επιτυχία αλλά με ουσιαστική επιτυχία. Οι τέσσερις προσωπικοί μου δίσκοι στηρίχτηκαν στη δουλειά του, η μετάφραση του Λόρκα ήταν επίσης του Σωτήρη ενώ ήταν κι ο άνθρωπος που χαράξαμε από κοινού μια κοινή πορεία, η οποία τώρα σιγά σιγά διακόπτεται. Εμπορικά η πιο σημαντική συνεργασία ήταν με το Μάριο Φραγκούλη, ο οποίος πήρε τη υλικό μου και το μετέφερε σε 10 χιλιάδες άτομα (όσες ήταν κι οι πωλήσεις).

Παράλληλα η δουλειά μου έφτασε στην Τουρκία όπου έχω πολλούς fan καθώς και στις Ισπανόφωνες χώρες. Γενικότερα εκτιμώ όσους έχω συνεργαστεί, δεν έχω μετανιώσει για καμιά συνεργασία. Ακόμα κι αν υπήρχαν μερικές φορές εντάσεις στο τέλος αναγνώρισε ο ένας στον άλλο πράγματα και παράχθηκε κάτι δημιουργικό.

·         Το κεφάλαιο «Μάριος Φραγκούλης»…

Ο Φραγκούλης είναι ένας σπουδαίος μουσικός, ένας άνθρωπος που έχει κάνει ένα αξιόλογο βιογραφικό σε παγκόσμια κλίμακα κι ένας καλλιτέχνης διεθνούς κύρους. Παράλληλα, είναι τολμηρός καθώς δίνει βήμα σε νέους ανθρώπους όπως έγινε και με μένα. Από εκεί και πέρα θα πρέπει κι ο ίδιος να προσέξει πολύ καθώς μετά από τόσα σημαντικά πράγματα όπως ο Λόρκα κι ο Χατζιδάκις θα είναι κρίσιμες οι επόμενες κινήσεις του.

·         Ποια είναι τα κριτήρια για κάποιον συνθέτη προκειμένου να συνεργαστεί με κάποιον τραγουδιστή;

Εδώ βρήκες το λάθος άνθρωπο. Ποτέ δεν ντύνω έναν τραγουδιστή, γράφω με βάση το στίχο, τον ποιητή, το στιχουργό και μετά έρχεται ο ερμηνευτής. Οι περισσότεροι φυσικά δεν κινούνται έτσι, εγώ, όμως, ψάχνω έναν ερμηνευτή που θα μπορεί να υπερασπιστεί τη δουλειά που ήδη έχω γράψει. Τώρα κάναμε έναν κύκλο με το Μιχάλη Καννά και αναρωτιόμαστε ποιες φωνές θα μπορούσαν να υποστηρίξουν αυτά τα τραγούδια.

Κάνω έναν αγώνα, εντελώς Δονκιχωτικό, όπου προσπαθώ να επιβάλλω το συνθέτη. Όχι επειδή θέλω να επιβάλω το Μαραμή αλλά επειδή πιστεύω ότι πρώτα από όλα είναι ο δημιουργός και έπειτα ο ερμηνευτής. Δεν μπορούμε να πούμε για παράδειγμα ότι η Μαρία Κάλλας είναι πιο σπουδαία από τους Βέρντι και Πουτσίνι. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι της μουσικής και σπουδαίοι μάλιστα που έχουν αντίθετη άποψη. Εγώ επιμένω στην άποψή μου.

·         Ποιο είναι το καλλιτεχνικό σας απωθημένο;

Είμαι σχετικά νέος για να έχω απωθημένα. Αυτό που θα ήθελα να κάνω όμως είναι το μιούζικαλ, το μουσικό θέατρο. Εκεί πιστεύω ότι θα λάμψει κάτι από εμένα που ακόμα δεν έχει φανεί.

·         Πολλοί υποστηρίζουν ότι η επιτυχία είναι συνισταμένη δύο παραγόντων: της τύχης και της ικανότητας. Πως τους ιεραρχείτε εσείς;

Αρχικά δεν πίστευα πολύ στην τύχη, τώρα όμως πιστεύω. Η επιτυχία είναι θέμα εμμονής, αφοσίωσης και θέλω. Απαιτείται σκληρή δουλειά και έπειτα μια δόση τύχης. Μπορείς να δουλεύεις 5 χρόνια με την ίδια παραγωγικότητα αλλά η ώρα που θα φανεί αυτό κρίνεται καθαρά από την τύχη.

·         Τι περιλαμβάνουν τα μελλοντικά σας σχέδια;

Θα κάνουμε δέκα εμφανίσεις σε έναν καινούριο εναλλακτικό χώρο στην Αθήνα που λέγεται «Beton 7». Συγκεκριμένα, από τις αρχές Νοεμβρίου και για 10 Τετάρτες θα ανεβεί η πρωτοποριακή παράσταση «Πάθος». Παράλληλα, γράφω μουσική για την παράσταση «Παραμύθι χωρίς όνομα» του Εθνικού Θεάτρου ενώ, τέλος, θα μπω πολλές φορές και στο στούντιο για να ηχογραφήσω είτε καινούρια μου τραγούδια είτε ορχηστρικά μου.

Συνέντευξη: Ευθύμιος Σαββάκης