Το άγχος δεν σταματά ποτέ για τους σημερινούς νέους. Ξεκινά από την εφηβεία, στην ηλικία των 18 χρόνων, όταν καλούνται να κυνηγήσουν το όνειρο της επιτυχίας στις πανελλαδικές εξετάσεις υπερχρεώνοντας, παράλληλα, τον οικογενειακό προϋπολογισμό. Άγχος που δεν σχετίζεται με τις φοιτητικές υποχρεώσεις, που θα έπρεπε ουσιαστικά να αποτελούν τη μοναδική έγνοια του φοιτητή, αλλά άγχος και προβληματισμοί σχετικά με το αν θα μπορέσουν να ανταπεξέλθουν οικονομικά κατά την διάρκεια των σπουδών τους. Δυστυχώς ένα μεγάλο ποσοστό των ελληνικών οικογενειών δεν μπορεί πλέον να στηρίξει επαρκώς οικονομικά το νέο έλληνα φοιτητή. Έτσι, σύμφωνα με όσα στοιχειά έρχονται συνεχώς στην επιφάνεια, μία συνεχώς αυξανόμενη πλειοψηφία φοιτητών παρατάει τους «μαραθώνιους» στο τάβλι κι επιδίδεται στο κυνήγι εργασίας.
Ένα σημαντικό ποσοστό των φοιτητών, εργάζεται προκειμένου να καλύψει τις βασικές του ανάγκες. Ωστόσο υπάρχουν και περιπτώσεις  φοιτητών που εργάζονται από «χόμπι» ή από πλεόνασμα ελεύθερου χρόνου. Ακόμη όμως και όταν κυνηγάνε ένα «πλούσιο βιογραφικό», η ανασφάλεια για το μέλλον κι η δυσχερής οικονομική κατάσταση είναι αυτή που οδηγεί μάζες νέων στην εύρεση εργασίας. Και μέσα σε όλη αυτή την αβεβαιότητα, η ρύθμιση που «πετά» εκτός των σχολών τους φοιτητές που καθυστερούν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους, πλήττει τον «κλάδο» των εργαζόμενων φοιτητών, αφού γι’ αυτούς η παρακολούθηση των μαθημάτων πολλές φορές είναι ακόμα και αδύνατη.
Τα στοιχεία δείχνουν ότι περισσότερο από το 60% των φοιτητών ειδικά στα ΤΕΙ δεν τα βγάζουν πέρα αν δεν εργάζονται κατά τη διάρκεια των σπουδών τους. Σύμφωνα με στοιχεία της Γενικής Γραμματείας Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας της Ελλάδος (ΕΣΥΕ), από τους πρωτοετείς φοιτητές το ακαδημαϊκό έτος 2007-2008, οι εργαζόμενοι αυξήθηκαν κατά 2,5% σε σχέση με τον προηγούμενο χρόνο. Συγκεκριμένα, δήλωσαν ότι εργάζονται 3.746 φοιτητές από 3.653 το προηγούμενο ακαδημαϊκό έτος. Η αύξηση των εργαζόμενων φοιτητών συνδέεται και με τη φοιτητική «μετανάστευση», αφού τα τελευταία χρόνια καταγράφεται μείωση των εισακτέων στα κεντρικά ιδρύματα και αύξηση στα περιφερειακά.

ΟΙ «ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ»….

Συναντήσαμε δύο εργαζόμενους φοιτητές «εν ώρα δράσης» και μέσα από μία συνέντευξη, προσπαθήσαμε να μάθουμε τους λόγους που τους οδήγησαν στην εύρεση εργασίας, καθώς και το πόσο δύσκολο είναι να συνδυάζεις δύο τόσο διαφορετικά πράγματα. Οι Γιώτα Χατζηπαναγιωτίδου κι ο Δημήτρης Βάλλας δίνουν τις δικές τους απαντήσεις…

ΓΙΩΤΑ ΧΑΤΖΗΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΟΥ, 23, ΤΗΛΕΦΩΝΗΤΡΙΑ

 
1. Τι σπουδάζεις και ποιο έτος των σπουδών σου διανύεις;
Σπουδάζω Πολιτικός Μηχανικός στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και είμαι στο έκτο έτος ή αν προτιμάς «επί πτυχίω».
2. Πότε ξεκίνησες να εργάζεσαι και σε ποια θέση;
Δουλεύω από τον Ιούνιο του 2010, σαν τηλεφωνήτρια στο τμήμα πωλήσεων του ΟΤΕ. Είναι η δεύτερη φορά που εργάζομαι εκεί και θα έλεγα πως τώρα είναι ακόμα πιο ευχάριστη. Η πρώτη φορά ήταν κατά το δεύτερο έτος των σπουδών μου με την προκήρυξη του 2006. Τότε ήμουν τηλεφωνήτρια στις πληροφορίες του «11888». Και τότε, όπως και τώρα, η σύμβαση με τους φοιτητές είναι δωδεκάμηνη με καθημερινό ωράριο 3.36 ώρες.
3. Τι σε οδήγησε στο να εργαστείς;
 Έχω την αίσθηση ότι οι περισσότεροι από εμάς- εννοώ τους συναδέλφους φοιτητές στον ΟΤΕ- δουλεύουμε για το χαρτζιλίκι μας κι όχι για καθαρά βιοποριστικούς λόγους. Την πρώτη φορά μάλλον με παρακίνησαν φίλοι που επίσης έκαναν τα χαρτιά τους, και τη δεύτερη φορά μάλλον γιατί μου άρεσε η πρώτη. Φυσικά, πέρα από το χαρτζιλίκι, απολαμβάνω κι όλα τα «κλισέ» αγαθά της εργασίας, αισθάνομαι δηλαδή παραγωγική, χρήσιμη, χαίρομαι που έχω κάτι να κάνω κάθε μέρα, και είναι τελικά προτιμότερο να αγοράζεις και να ταξιδεύεις με δικά σου χρήματα!
4. Τι έχεις αποκομίσει από την εργασιακή σου εμπειρία μέχρι τώρα;
Νομίζω ότι γενικότερα ήμουν και από πριν αρκετά ευγενική με τους ανθρώπους. Ας πούμε ότι έγινα κάπως πιο υπομονετική, επικοινωνιακή, σταμάτησα να εκνευρίζομαι όταν μου κλείνουν το ακουστικό στα μούτρα ή όταν με βρίζουν για μη προφανείς λόγους (σε σχέση πάντα με τους πελάτες όλα αυτά). Επίσης, χρειάστηκε να πάω σε υπηρεσίες όπως ΙΚΑ,ΟΑΕΔ, να κάνω ιατρικές εξετάσεις, να τις θεωρήσω και γενικά βίωσα την υπέροχη γραφειοκρατία μας. Και τελικά, είναι πολύ διαφορετικό το να δουλεύεις για έναν εργοδότη, να έχεις σταθερό ωράριο, συγκεκριμένους στόχους πωλήσεων, να πρέπει να κανονίσεις το πρόγραμμα σου και τις άδειες σου σε σχέση και με τους άλλους φοιτητές από το να πηγαίνεις απλά στη σχολή, να δίνεις μαθήματα και να διασκεδάζεις.
5. Τι προβλήματα δημιουργεί στις σπουδές σου η εργασία;
Επειδή πλέον έχω μπει στο 6ο έτος, δεν μου χρειάζεται να παρακολουθώ μαθήματα οπότε δεν έχω και κάποιο άγχος με το ωράριο μου που αλλάζει κάθε εβδομάδα. Και στην περίοδο της εξεταστικής καλύπτομαι με τις φοιτητικές άδειες για την προηγούμενη και την ίδια μέρα της εξέτασης. Οπότε χρονικά ήταν καλή περίοδος για μένα να με προσλάβουν. Αντίθετα, στην προηγούμενη μου σύμβαση, ήμουν 2ο έτος και είχα και διάφορες άλλες ασχολίες, οπότε η δουλειά με είχε δυσκολέψει αρκετά σε σχέση με τη σχολή και δεν είχα πολύ ελεύθερο χρόνο.
6. Πως περνάς τον ελεύθερο σου χρόνο;
Ήμουν σε μια ερασιτεχνική θεατρική ομάδα μέχρι τον Ιανουάριο που μας πέρασε, αλλά τελικά σταμάτησα για να ασχοληθώ μάλλον με τη σχολή μου. Και δυστυχώς πλέον δεν έχω κανένα χόμπι που να μου δημιουργεί την ίδια αναψυχή κι ευχαρίστηση. Πηγαίνω βέβαια γυμναστήριο, διαβάζω και μου αρέσει να βγαίνω για φαγητό, καφέ, μπύρα και σινεμά. Επίσης, βλέπω και πολλές σειρές στον υπολογιστή, πολλές σειρές…
7. Περιέγραψε ένα ευτράπελο που σου έχει συμβεί εν ώρα εργασίας…
Στις πληροφορίες, μας παίρνανε, κυρίως μεγαλύτερης ηλικίας άτομα, γιατί θέλανε κάποιον να μιλήσουν, ή άλλες φορές ζητούσαν κάποιο αριθμό αλλά χωρίς να σου δίνουν στοιχεία να ψάξεις κι εκνευρίζονταν που δεν εξυπηρετούνταν! «Δεν μπορώ να βρω την κόρη σας καλή μου κυρία αν δεν μου πείτε πώς την λένε!». Μερικοί πάλι θέλανε να σε γνωρίσουν και ζητούσαν τον αριθμό σου.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΛΛΑΣ, 25, ΣΕΡΒΙΤΟΡΟΣ

1. Τι σπουδάζεις και ποιο έτος των σπουδών σου διανύεις;
Είμαι φοιτητής της σχολής Καλών Τεχνών στο τμήμα Μουσικών Σπουδών του Α.Π.Θ. και βρίσκομαι στο 6ο έτος σπουδών μου.
2. Πότε ξεκίνησες να εργάζεσαι και σε ποια θέση;
Ξεκίνησα να εργάζομαι από τα 15 μου σε εποχικό Super Market τα καλοκαίρια κι από τα 18 εργάζομαι ως επί το πλείστον ως σερβιτόρος.
3. Τι σε οδήγησε στο να εργαστείς;
Ξεκίνησα να εργάζομαι για να καλύψω τις δικές μου ανάγκες, τα προσωπικά μου έξοδα π.χ. τσιγάρα, ρούχα, λεφτά για διασκέδαση κτλ. Δεν ήθελα σε καμία περίπτωση να επιβαρύνω τους γονείς μου με επιπλέον έξοδα.
4. Τι έχεις αποκομίσει από την εργασιακή σου εμπειρία μέχρι τώρα;
Νομίζω ότι το πιο σημαντικό είναι ότι δουλεύοντας διαμορφώνεται ο χαρακτήρας του ανθρώπου, δεν νιώθεις «άχρηστος» και «κενός» αλλά ότι προσφέρεις κι εσύ κάτι στο κοινωνικό σύνολο. Επίσης, μαθαίνεις να εκτιμάς την αξία των χρημάτων αλλά και τη συμπεριφορά των άλλων απέναντι σου.
5. Τι προβλήματα δημιουργεί στις σπουδές σου η εργασία;
Κακά τα ψέματα, δυο καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη δεν χωράνε. Σίγουρα όταν σχόλη και δουλειά γίνονται ταυτόχρονα για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν έχεις τη μέγιστη απόδοση-επίδοση που θα μπορούσες να έχεις αν για παράδειγμα έχεις μόνο τη δουλειά ή μόνο τη σχολή. Απλά όταν δίνεις λίγο παραπάνω «βάρος» στη σχολή παραμελείς τη δουλειά και το αντίστροφο.
6. Πως περνάς τον ελεύθερο σου χρόνο;
Στον ελεύθερο μου χρόνο συνήθως ξεκουράζομαι ακούγοντας μουσική αλλά δεν λέω και όχι σε μια καλή ταινία κι ένα παιχνίδι μπάσκετ με φίλους.
7. Περιέγραψε ένα ευτράπελο που σου έχει συμβεί εν ώρα εργασίας.
Νομίζω ότι αυτό που θα θυμάμαι σίγουρα για καιρό είναι όταν σε δεξίωση γάμου, οι γονείς του γαμπρού πιάστηκαν στα χέρια με τους γονείς της νύφης με αποτέλεσμα η φασαρία να επεκταθεί και στους υπόλοιπους συγγενείς. Στο μαγαζί να επικρατεί το απόλυτο χάος και να σου δίνει την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε ρινγκ (μιλάμε για το ξύλο της «αρκούδας»). Είναι από τις περιπτώσεις για να γελάς και να κλαις παράλληλα.

Κείμενο: Έρση Ναϊπλή